Geliştiriciye teslim: prototipten ürüne taşıma neden mekanik kalıyor?

Musa Turan|17-11-2026 08:00
Geliştiriciye teslim: prototipten ürüne taşıma neden mekanik kalıyor?

Prototype to Code serisi · Bölüm 5

Bir prototipin en pahalı anı, geliştiricinin ona bakıp «bunu baştan yazalım» dediği andır. O cümle kurulduğu an, tasarımcının haftalarca verdiği emek bir referans resmine dönüşür.

Bizim hedefimiz bu cümlenin hiç kurulmaması. Bunun için iki şeye ihtiyacımız vardı: prototipin ürüne kolayca taşınabilmesi ve geliştiricinin gelen koda güvenebilmesi.

Prototip ürünün kalıplarıyla yazılıyor

Önce bir ayrımı netleştireyim. Tasarımcının çalıştığı repo bir prototip reposu. PeopleBox Onyx'in asıl kod tabanı ayrı bir proje. Prototipte üretilen ekranlar sonradan oraya taşınıyor.

Bu taşımanın mekanik kalması için prototipi baştan ürünün kalıplarıyla yazıyoruz. Bunun için ayrı bir taşıma rehberimiz var. Her konu için iki şey yazıyor: prototipte nasıl yapılacağı ve üründe neye dönüşeceği.

Animasyon: Prototip reposu ile PeopleBox Onyx arasında eşleme. positions-storage.ts servis dosyasına, TypeScript tipi zod şemasına, route listesi app/routes.ts'e, Context aynı hook adıyla ürüne taşınıyor. Prototip iskelesi taşınmıyor.
  • Veri. Prototipte her veri türünün kendi küçük modülü var, örneğin pozisyonlar için positions-storage. Üründe bunların karşılığı servis dosyaları. Fonksiyonların adı ve imzası birebir korunuyor, yalnızca içleri tarayıcı hafızası yerine gerçek API çağrısına dönüyor. Ekranlar bu fonksiyonları çağırmaya devam ettiği için ekran kodu değişmiyor.
  • Formlar. Prototipte form alanları yalnızca bir TypeScript tipi olarak tanımlanıyor. Üründe bu tip bir doğrulama şemasına çevriliyor ve ürünün form kütüphanesi işi devralıyor.
  • Sayfa adresleri. Prototipteki her route satırı üründeki route tanımına satır satır karşılık geliyor. Adres kalıpları aynı kalıyor.
  • Paylaşılan durum. Context'ler aynı hook adı ve aynı dönüş tipiyle taşınıyor.
  • Metinler. Kütüphane component'lerinin içindeki metinlere dokunulmuyor. Her metin dışarıdan ayar olarak veriliyor. Üründe çoklu dil desteğine geçerken bu metinleri bulmak kolaylaşıyor.
  • Prototip iskelesi. Demo için eklenen kısayollar ürüne hiç taşınmıyor, yalnızca siliniyor.

Bir kural da ilk bakışta tersine görünüyor. Ürünün kod tabanında kullanılan bazı kütüphaneleri, örneğin state yönetimi, form ve doğrulama, çoklu dil kütüphanelerini prototipe kurmak yasak. Sebebi şu: prototipte bunların basit karşılıkları yeterli, üründe ise zaten hazır duruyorlar. İkisini birden kurmak, taşıma sırasında aynı işi yapan iki farklı yapıyı birbirine uydurmak anlamına geliyor.

Geliştiricinin güveni nereden geliyor?

Taşımanın kolay olması yetmiyor. Geliştiricinin gelen koda güvenmesi de gerekiyor. Bu güveni sözle değil, kodla kuruyoruz.

  • Kütüphane çekirdeği kilitli. İkinci bölümde anlattığım üç katmanlı kilit, kütüphanenin kimse tarafından fark edilmeden değiştirilmesini engelliyor. Kütüphanenin güncellemeleri de elle kopyalanmıyor, tek tıkla çalışan bir GitHub Action ile ayrı bir PR olarak geliyor.
  • Yazım kontrolü zorunlu. Kodun otomatik yazım kontrolünden geçmemesi, denetimde doğrudan «durdur» kararı sayılıyor. Hatalı kod commit'e bile giremiyor.
  • Her PR'ın bir sahibi var. Repodaki her değişiklikte reviewer olarak otomatik atanıyorum. Hiçbir PR sahipsiz kalmıyor.

Branch'in yolculuğu

Bir tasarım branch'i tek seferde main'e gitmiyor. Tasarımcı ile reviewer arasında birkaç kez gidip geliyor.

Tasarımcı işini kaydedip gönderiyor ve PR açılıyor. Ben branch'i çekip denetim skill'ini baştan çalıştırıyorum. Gereken düzeltmeleri aynı branch'e ekleyip geri gönderiyorum. Tasarımcı branch'i çekip kaldığı yerden devam ediyor. Bu döngü iş bitene kadar sürüyor.

Animasyon: Bir tasarım branch'i main'den ayrılıyor. Tasarımcı kaydediyor ve gönderiyor, PR açılıyor, yazım kontrolü ve denetim raporu geçiyor. Reviewer düzeltme ekliyor, tasarımcı revize ediyor. Merge'ü GitHub'dan bir insan yapıyor; AI merge etmiyor.

Merge kararı bir insanda kalıyor

Zincirin son halkasında AI yok. AI kodu yazabiliyor, kaydedebiliyor, PR açabiliyor, denetleyebiliyor. Merge edemiyor.

Claude Code'un izin denetimi, oturum içinden merge komutu çalıştırılmasına izin vermiyor. Biz de bunu bir kural olarak benimsedik: merge'ü her zaman GitHub üzerinden, bir insan yapıyor. Main'e giren her satırın arkasında bir insanın verdiği karar var.

Kısacası

Geliştiriciye teslim edilen şey bir referans resmi değil. Ürünün kalıplarıyla yazılmış, denetimden geçmiş ve bir insanın onayıyla main'e girmiş kod.

Son bölümde bu yolculuğun bilançosunu çıkaracağım: neler kazandık, hangi tuzaklara düştük ve bu düzeni kurmak isteyen bir ekip nereden başlamalı?

Musa Turan, PeopleBox'ta AI Software Engineer olarak LLM ve AI sistemleri üzerinde çalışıyor. «Prototype to Code» serisinde, PeopleBox Onyx'te tasarımcının çalışan kod teslim ettiği akışı anlatıyor.